Πες μου ότι φεύγεις από το σπίτι χωρίς μια ζακέτα, ένα σκουφί, έστω..
ένα γάντι βρε αδερφέ! Πες μου ότι δεν ηχεί στα αυτιά σου, όσο κι αν μεγαλώνεις, η φωνή της μάνας να σου λέει: "ντύσου, θα κρυώσεις!"..
κι όταν εσύ απαντάς: "'άσε μας ρε μάνα, με τριάντα βαθμούς θα κρυώσω;"..η μάνα σε αποστομώνει: *"δεν ξέρεις εσύ!"..όπως πολύ γλαφυρά είχε περιγράψει κι ο Λαζόπουλος! Πες μου πως...όσο κι αν προσπαθείς να το κοντρολάρεις (καθόλου!), δεν κάνεις κι εσύ το ίδιο ως γονιός! Κι όταν βρίσκεσαι μεταιχμιακά, ανάμεσα στο ρόλο τού παιδιού και του γονιού, δε νιώθεις σα να σε τραβάει ο κάθε "ρόλος" απ' το μανίκι, υποχρεώνοντάς σε να φαντάζεις σαν...διχασμένη προσωπικότητα! Όπως και να 'χει, μην κοιτάς τον ήλιο που λάμπει αυτή τη στιγμή, μια ομπρέλα είναι απαραίτητη, δεν μπορεί, κάποτε θα βρέξει, που πας χωρίς ένα αδιάβροχο, έστω μια γαλότσα;!;! Δεν ακούω τίποτα. Δεν ξέρεις εσύ!
____________________ Μια Πέτρα ___________________________ Foto ____________________
